Tamara Maria's Blog

 2011 Een nieuw jaar en ik zit boordevol ideeen en projecten en websites die ik nu op de rit kan zetten. Want deze eerste maanden van het nieuwe jaar zijn traditioneel rustig qua optredens. Ik ben ook veel nieuw repertoire aan het instuderen en heb er veel plezier in. Pianist Jean Louis van Dam maakt mooie arrangementen en gitarist Frans van Keep houdt zich bezig met de verdere ontwikkeling van de Choro-band.

2011 is ook een belangrijk jaar omdat het 60 jaar geleden is dat de Molukse gemeenschap in Nederland woont. Mijn vader is Moluks en ik voel me dan ook heel betrokken. Er is inmiddels al een filmdocumentaire gemaakt waar ik ook een kleine bijdrage aan leverde. En verder heb ik samen met de Molukse gitarist Maurice Rugebregt ook een lied opgenomen ter ere van 60 jaar Molukkers in Nederland. Bekijk de film en lees over 60 jaar Molukkers in Nederland.

18 oktober 2010 : Tekening van mijn zoontje David (6 jr)

Terugkijkend op 8 oktober : Concert met Cor Bakker

Cor en ik werden 10 jaar geleden aan elkaar voorgesteld door toenmalig directeur Ecco Europa, Wim van Drunen.  We speelden voor het eerst in de viplounge op de opening van het Ecco Voetbalstadion in Den Bosch. We hadden direct een muzikale klik omdat Cor ook dol is op Braziliaanse muziek. Niet lang daarna kwam hij dan ook een kijkje nemen op mijn eindexamen en weer een paar maanden later ontmoetten we elkaar in Rio de Janeiro waar hij een TV-programma opnam en ik per gewonnen beurs, studeerde aan het Muziekcentrum Antonio Adolfo. Toen hij een zangeres zocht om "The Girl from Ipanema" in zijn TV-programma te zingen, hoefde hij niet lang na te denken.

Enkele jaren verstreken. Cor is natuurlijk een hele drukke tv-muzikant. Maar af en toe, wisselden we muzikale levenstekentjes uit. Zo stuurde ik Cor een CD met allemaal inspirerende Braziliaanse pianisten om het Bossa Nova-vuurtje in hem levend te houden.

Weer wat later, kreeg ik de kans om mijn eigen album op te nemen, helemaal zoals ik dat wilde, zonder concessies. En voor de piano-partijen hoefde ik ook niet lang na te denken.....Ik wilde Cor op de Yamaha-vleugel en de Fender Rhodes. Ik stuurde hem een smsje of hij daar zin in had....en kreeg linea recta zonder omaal, een smsje terug "ja, graag!". 

Deze zomer besloot Cor dat hij in navolging van zijn CD Elettra ook "live" gehoor wilde geven aan zijn artistieke "ik". Het is jammer dat zo weinig mensen hem kennen op deze manier. Hij is niet voor  niks Cum Laude aan het conservatorium afgestudeerd en om daarna met een beurs bij Clare Fischer in de leer te gaan. Al die tijd als ik met hem samenspeelde of hem hoorde en hem hoorde soleren binnen het aantal vormen die hem waren gegund. Dan meende ik het topje van een ijsberg te horen. En dacht ik, het is een kwestie van wachten tot die berg niet langer meer kan wachten en zich ontpopt tot een  vulkaan van pure speelse virtuositeit. Altijd dacht ik, wat heeft deze man veel te vertellen op zijn piano. Als iemand hem nou maar aan het woord liet, of als hij zichzelf maar aan het woord zou laten. Ik wist dat die tijd zou aanbreken.

Enkele maanden geleden belde Nienke, Cor's impressario mij. Ze legde uit : Cor wil zijn artistieke ei kwijt en heeft een intiem theater gevonden waar hij 1x in de maand helemaal zijn eigen artistieke ding wil doen zonder concessies, op zijn manier, over 'muziekthema's die hem na aan het hart liggen, met 1 of 2 muzikanten die hij het liefst daarvoor in gedachten heeft: Het eerste concert van de reeks wil hij graag "De avond van de Bossa Nova" dopen. De muzikanten die hij daarvoor het liefst bij zich wil,  zijn de percussionist Bart Fermie en ..... jij.  Ik antwoordde dat ik er heel veel zin in had. Uberhaupt, vond ik het geweldig fantastisch dat ik zo dichtbij het moment, nee nog beter gezegd, in het moment mocht zijn waarop Cor zijn eigen creativiteit de vrije loop kon laten.

8 oktober naderde snel. Ik vroeg me af hoe ik me op het concert kon voorbereiden. Maar dat kon eenvoudigweg niet. Cor, Bart en ik, we hadden allemaal onze eigen ding te doen totdat opeens die week aanbrak. Een paar mailtjes, we hadden geen tijd om uitgebreid te repeteren. We konden hooguit een paar uur van te voren samen komen om naar de stukken te kijken die ik zou meebrengen. We konden  hooguit de passages die wat extra aandacht behoefden, door nemen. En voor de rest was het puur blind vertrouwen op dat we elkaar tijdens het concert zouden vinden en een universele taal zouden spreken. De taal van de muziek en de chemie. Chemie we hadden het vaak genoeg op het podium mee gemaakt. Toch is het niet vanzelfsprekend daar. Je kan het niet afdwingen. Dan komt het juist niet. Dus dat vond ik heel spannend, dat hopen op die onberekenbare factor : chemie. Waar dit concert, zonder enige voorbereiding vooraf, het van moest hebben. Ik vroeg me af, waren we allen op het juiste moment in staat om die bron in ons aan te boren en vervolgens samen een mooi schilderij maken ?

Over het moment supreme ga ik niet veel meer vertellen dan... dat ik nu weet waarom een vleugel, een vleugel heet. Ik werd opgetild, zweefde door de lucht, en werd vervolgens 1,5 uur nonstop mee gevoerd op de toppen van Cor's, Bart's en mijn kunnen. En niet alleen wij werden gedragen door de muziek die we maakten, maar met ons de hele zaal. Getuige de eerste reactie van de toeschouwer die na afloop, de zaal verliet en een verbijsterende kreet slaakte : "Wooow!".

Terugkijkend op 19 september : Holland Casino Scheveningen

Toen was mijn moeder jarig. Maar ik kon er niet bij zijn want ik moest zingen in het Holland Casino Scheveningen. Het was ook niet te combineren, mijn moeder woont in Nijmegen, dat is 1,5 uur rijden vanuit Scheveningen. En moluks/indische feestjes komen pas wat later op de dag op gang. In het Holland Casino was het zoals altijd (ik zing er al jaren). De bezoekers zijn voor namelijk met "gamen" bezig. Maar genieten tussendoor ook van goed eten en goede live muziek. In het Holland Casino voel ik me meer "sfeer-zangeres" dan "concert-zangeres" en daar is niks mis mee. Ik vind het wel fijn om rustig aan mijn "ding" te doen en samen te spelen met pianist Jean Louis van Dam. We maken toch wel plezier met en zonder actief publiek.

Tijdens het laatste half uurtje, zag ik een vaste klante van het Holland Casino. Ik herkende haar onmiddelijk en begroette haar enthousiast. Hee, zei ik, wat leuk dat je er bent, had jij nou al een CD van mij gekregen, nee ? nou, ik heb er een bij me voor je , hoor!  Een gezellige mevrouw van nabij de 60 jaar die al meer dan 10 jaar alle casino's bezoekt. Altijd op en top verzorgd met een leuk jasje en mooie oorbellen aan.  Kortom, helemaal in the mood voor een avondje uit.  Maar dat was een beetje tegengevallen zei ze. Ze waren eerst in Utrecht uit geweest en daar was het maar een koude bedoening, volgens haar. Zij en haar man hadden toen tegen elkaar gezegd : Laten we hier gauw weg gaan als we snel rijden kunnen we nog een half uurtje Tamara Maria zien. 

Terugkijkend 18 september Bem Vindo Charity Event van Monica Brenninkmeijer

S'middags :

Een aantal maanden geleden ontving ik een email van Monica Brenninkmeijer, of ik geinteresseerd was om een liefdadigheidsoptreden voor een kindertehuis in Brazilie.  Ik belde haar op en kreeg een allerhartelijkste mevrouw aan de telefoon die mij al gauw enthousiast maakte over dit goede doel. De maanden daarna hadden we regelmatig contact. Over hoe we het zouden aanpakken en hoe we de actie ook virtueel konden ondersteunen. Het is een wonderlijk fenomeen, hoe een idee binnen een paar maanden uit kan groeien tot een groots evenement. Ik maak het zo vaak mee. Dat ik getuige mag zijn van een abstract idee dat binnen een tijdsbestek wordt uitgewerkt tot een daadwerkelijke happening tot in de puntjes geregeld.  17 september kwam ik op de locatie waar het allemaal moest gebeuren. Ik trof een modderpoel in een weiland achter een prachtig gerestaureerde boerderij. Dat wel. Maar in die zompige weiland moest het dus gaan gebeuren. De lucht was grijs, het miezerde, het was koud, en iedereen die een voet op het weiland waagde, zonk er tot aan zijn enkels in weg. Toch trof ik daar een druk ploeterende, organiserende Monica in gezelschap van mede-organisators Loes en Wytske aan. Toen ik de plek verliet, dacht ik nog ik ben benieuwd. De komende dag was de grote dag van het event "Bem Vindo" voor kindertehuis Recardo Santo Francisco in het plaatsje Extrema bij Sao Paulo in Brazilie. Het kindertehuis had leermateriaal en kinderpsychologen nodig om de kinderen te ondersteunen bij het verwerken van hun trauma's en daarvoor gingen we geld inzamelen. Dat schept een band. Want toen ik ter plekke arriveerde, in het voorheen nog zompige weiland., trof ik een strakblauwe lucht met een stralende zon aan, een prachtige witte reusachtige halve elegante koepel. Daarin stands van sponsors, mooie lifestyle producten, een ongelooflijke goede vibe, een record aantal bezoekers die samen voor een leuke opbrengst zorgden om de Braziliaanse kinderen in hun behoeften te voorzien. Daar in Hoogmade heb ik mogen optreden ten behoeve van de kinderen van Recanto Sao Francisco in Brazilie en het was me een eer.

S'avonds :

De middag van 18 september stond dus in het teken van Brazilie. Maar de avond van 18 september stond in het teken van de Molukken. Die avond werd in het Moluks museum de premiere van een een film vertoond waar ik ook een bijdrage heb mogen leveren. Het betrof een filmdocumentaire genaamd "Majuh terus" ("er voor gaan") over 60 jaar Molukken getoond. Met ongelooflijk veel toewijding en deskundigheid gemaakt door Helen Huwae en Dieter Bartels. Zo werd ik van de ene in de andere cultuur ondergedompeld. Van de westerse cultuur van het "goede leven" die zich ontfermde over Braziliaanse straatkinderen. Naar jarenlange ballingschap van Molukkers in Nederland en de gevolgen en ontwikkelingen die daar uit voortvloeiden. Alle generaties werden belicht ahv historische beelden, interviews en opnamen van 1e, 2e, 3e, 4e generatie. Ik behoor tot de 3e generatie, deels, want mijn moeder is Nederlands, Indisch, Portugees.  Toch was ik ontroerd en herkende ik veel onuitsprekelijks. Vandaar dat deze blog hier nu ophoudt. 

Mijn tweede naam“Maria”heb ik te danken aan het feit dat mijn vader Boy Tahalele zanger/basgitarist/bandleider van de pionierende IndoRockBand Black Magic was. Hij zong graag het lied “Maria” uit de Musical“West Side Story”. Naar "die Maria" ben ik vernoemd.  Ik rolde dus zo vanuit mijn wiegje de muziek in en hield als kind al van dromerige en swingende ritmes met zomerse zwoele klanken....

In mijn vaders platencollectie vond ik LP’s van Nat King Cole. Daarmee begon het zo’n beetje. Mijn jongere oom Theo Tahalele was toetsenist en liet ook wat platen slingeren, van Herbie Hancock, Lee Ritenour en George Benson. Mijn peetvader oom Max Tahalele repeteerde elke zondagmiddag bij ons en speelde virtuoze gitaarsolo's. Ook mijn tante's zongen in Indonesie voor de radio. En mijn moeder runde een tijdlang als dansdocente een succesvolle dansschool met drie dependances in Nijmegen. Zelf, zat ik vanaf mijn 4e op ballet en pianoles, dus ik luisterde veel naar Russische klassieke muziek Tschaikovsky, Moessorgski en ik had een plaat van Arthur Rubinstein die Chopin speelde. Op een dag kreeg ik een radio, en toen was het met mij gedaan Vanaf toen ging ik niet meer naar de kerk ;-) maar bleef zondagochtend thuis om naar Muziek Mozaiek van Willem Duys te luisteren. Die draaide wel eens Bossa Nova. Toen ik Joâo Gilberto hoorde was ik verkocht. Ik was toen amper 10 jaar.  

Mijn eerste optreden voor publiek vond plaats toen ik 4 jaar was. Vanaf mijn 8e trad ik regelmatig op. Niet als zangeres maar als danseres. Het heeft er zelf jaren lang op geleken dat ik beroeps-danseres zou worden. totdat ik op de vooropleiding van het ballet conservatorium zat. na het 2e jaar had ik het wel gezien. ik kon niet meer vanuit mijn hart dansen alleen nog maar "pasjes" maken. toen heb ik gedacht, wat ik ook doe, ik wil het met en vanuit mijn hart doen. en al die tijd luisterde ik thuis naar jazz en bossa nova. het begon bij mij te dagen dat ik daar misschien iets mee moest doen.